แต่งตัวอย่างดี แล้วออกไปเต้นรำกลางสายฝนบ้าง 
เพื่อไม่ให้ความทุกข์นั้นเอาชนะเราได้อยู่ฝ่ายเดียว

แม้เราจะรู้ว่า
ความทุกข์อาจเอาชนะเราได้แค่ชั่วคราว
หรือรู้ว่า เราจะเต้นรำกลางสายฝนได้แค่ชั่วขณะหนึ่งก็ตาม

ก็จงอย่าปล่อยให้ความทุกข์มันยิ้มร่าอยู่ฝ่ายเดียว
ยิ้มตอบกลับมันบ้างสิ

ไม่ต้องเสแสร้งว่า สบายดีและเข้มแข็ง
แต่เอาหัวใจที่แห้งแล้งและอ่อนล้าของเรานั่นแหละ
ยิ้มให้กับมัน 
มีเท่าไหร่
ก็ให้ความทุกข์มันเห็นไปทั้งหมดนั้น

แม้จะยังมีน้ำตา
และแม้กระทั่งว่าความทุกข์จะยังเสนอหน้าอยู่ตรงนี้

ก็จงหัดยิ้มและเต้นรำกลางสายฝน
ท่ามกลางห่ามรสุมในชีวิต

ถ้าเราจะต้องล้มลงไป เพราะหมดแรง
ก็ให้ล้มลงไปพร้อมกับรอยยิ้ม
และท่วงท่าของการเต้นระบำที่ท้าทาย

ก็เอาสิ
จงดูสิ

ให้ชีวิตมันรู้กันไปเลยว่า
ถ้าเรายังเอาชนะความทุกข์นี้ในเวลานี้ไม่ได้
ก็จะสู้ถ่วงเวลาให้มันกัดกินหัวใจได้ช้าที่สุด
และได้พื้นที่นั้นไปน้อยที่สุด

.
.

ไม่แน่นะ .. สายฝนที่กำลังซัดกระหน่ำเข้ามา
อาจโปรยลงมาจากฟ้าโดยเจตนา
เพื่อให้เราใช้ล้างบางสิ่งที่บังสายตาเราอยู่
.. ก็เป็นได้

ถ้าเราไม่ออกไปเต้นระบำกลางสายฝน
เราจะรู้ได้อย่างไรว่า

ห่าฝนแห่งปัญหา
ที่มาพร้อมกับคลื่นน้ำตาของมรสุมนั้น

เป็นแค่บททดสอบไม่กี่อึดใจ
เป็นยาขม
ที่สร้างภูมิชีวิต และ ขัดเกลาจิตใจให้ละเอียดขึ้น

หรือ เป็นของขวัญอันล้ำค่า
ที่ชีวิตของเธอแสวงหามาทั้งชีวิต

ที่ฟ้าจงใจให้เม็ดฝนเข้าตาจนพร่าเจ็บ
ให้ลูกเห็บและความหนาวเหน็บ
เป็นความเจ็บที่ทำให้เธออยากหยุดที่จะท้าทาย

แต่เธอจงกล้าพอที่จะออกไปเต้นระบำ
ในห่าสายฝนกลางพายุชีวิตนั้น

แล้วถ้าเธออดทน ยิ้มร่าและเต้นรำ 
ให้ความทุกข์มันอาย จนแหลกสลายไปต่อหน้าเธอได้

ของขวัญที่ฟ้าซ่อนไว้ท่ามกลางมรสุม
อาจมีค่าสูงลิ่ว ซึ่งเธอเท่านั้นที่รู้อยู่ผู้เดียวว่า

'มันคุ้มค่าเหลือเกิน แม้จะต้องผ่านห่ามรสุมอีกกี่ครั้ง'