กำลังโหลดหน้าเพจ

หมวดหลักเรื่องเล่าจากนายแทม

หมวดย่อย
กิจกรรมอ่าน
กลุ่มแฟนเพจแนะนำ แนะนำเพจของตัวเองก่อน
อ่านเรื่องที่เกี่ยวข้องจากโซเชียล :
เหนื่อยกันบ้างไหมครับ .. ที่รัก

เหนื่อยกันบ้างไหมครับ .. ที่รัก

วันอาทิตย์ที่ 9 มกราคม 2554 เวลา 23:25 น.
ตอนอายุ 10 ขวบชอบปีใหม่มาก
เพราะไปร้องเพลงปีใหม่ตามบ้านแล้วได้เงินจากวงเหล้าฉลองปีใหม่
 
เงินสิบบาทเป็นธนบัตรสีน้ำตาล เมื่อ พ.ศ. 2529
สามารถซื้อหนังสือการ์ตูนโดราเอมอนได้ 1 เล่ม
หรือไม่ก็หวานเย็นหลากสีได้ตั้ง 10 อัน
 
อดีตที่มีความสุขมักหอมหวานเสมอ
ทำให้เราอิ่มเอมในหัวใจทุกครั้งที่ 'คิดถึง' มัน
 
กาลเวลาผ่านมา 25 ปี ณ ปัจจุบัน พ.ศ. 2554
เด็กในร่างผู้ใหญ่ที่ภายนอกเขาเรียกว่า 'แก่'
เนื้อหนังภายนอกก็ร่วงโรยไปตามกาลเวลา
แต่หัวใจของ 'เด็ก' ซุกซน ยังคงวิ่งเล่นภายในใจเสมอ
 
เด็กน้อย, ที่บางทีก็นั่งเล่นกับมดหน้าบ้าน
หรือ ยังคงชอบนั่งมองภูเขาจรดท้องฟ้าได้ทั้งวัน
 
แม้แต่ .. แอบร้องไห้ในหลายครั้ง
กับเวลาที่โดนโชคชะตาชีวิต 'รังแก' ไม่หยุดเสียที
 
 
...............................................................................
 

ภายนอกทุกคนรอบตัวต่างคาดหวังต่อความเป็น 'ผู้ใหญ่'
แต่ที่สุด, ใครจะมองอย่างไร ผมไม่รู้
 
ที่ผมรู้ ก็คือ ผมก็แค่ 'เด็กที่โตกว่า' วัยรุ่นไปหน่อย
ที่ก็ยังอยากเล่น อยากสนุก อยากได้รับความรัก
และก็อยากพักในที่ที่อบอุ่น ทุกครั้งที่ 'เหนื่อย' กับทุกก้าวของชีวิต
 
 
ตอนเด็ก อยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็ว ๆ
เพราะคิดว่า เราคงมีอิสระที่จะทำและโบยบินไปไหนได้ตามใจ
 
แต่เมื่อได้ล่วงรู้ 'ความทุกข์' ของชีวิตที่เติบใหญ่
หัวใจที่เคยพองโตก็ห่อเหี่ยว
 
แต่เวลามันถอยกลับไปไม่ได้
มีแต่เดินหน้าเข้าหาแล้วก็ก้าวต่อไป
 
หลายชีวิตจึงสลัดทิ้งความเป็นเด็ก
และสวมทับจิตวิญญาณใหม่
ที่ต้องเข้มแข็ง อดทน สู้ชีวิต ทุกอย่างต้องลิขิตมันขึ้นมาเอง
 
ห้ามท้อ ห้ามแท้ ห้ามบ่น
ต้องมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี มีหน้าที่ มีหน้ามีตา
 
ถึงเวลาอ่อนแอพ่ายแพ้ ห้ามร้องไห้
ถึงเวลาโกรธเกลียด ห้ามระเบิดพุ่งมันออกมา
 
 
...............................................................................
 
 
น่้าเศร้าที่เราเรียนรู้กันแบบนั้น
ทั้งที่ 'สวรรค์' มอบน้ำตาและเสียงร้องไห้
เพื่อเป็นน้ำและเสียงปลอบประโลมหัวใจที่อ่อนล้า
 
แต่ 'ผู้ใหญ่' ตีค่าราคาของน้ำตาว่าเป็นความอ่อนแอ
แล้วไงหละ ?
 
ชีวิตที่หนักอึ้ง จึงเริ่มสะสมและกดทับลงในจิตใจ
วันแล้ววันเล่า
 
หัวใจก็เหมือนแก้ว แม้จะแข็งแรง แต่ก็มีวันแตกเพล้งได้
แตกแล้ว แตกเลยในพริบตาเสียด้วย
 
หลายชีวิตจึงลงเอย ด้วยการพรากชีวิตตนเอง
หรือไม่ก็พรากคนรอบข้างไปกับตัวเองด้วย .. ก็มี
บางคนไปจบที่โรงพยาบาลบ้า
บางคนหนีโลกไปบวชตลอดชีวิต
 
แต่อีกหลายชีวิตอยู่อย่างทุกข์ระทม
เพื่อต้องแบกภาระไว้บนบ่าในฐานของคำว่า 'ผู้ใหญ่'
งาน - เงิน - ชีวิต - ครอบครัว - ความรัก
 
 
...............................................................................
 
 
ผมเคยพยายามวิ่งแข่งให้ทันกับความเป็น 'ผู้ใหญ่'
แต่ที่สุดก็พบว่า .. เด็กน้อยในหัวใจของผม วิ่งแซงหน้าไปนั่งยิ้มรอที่ปลายทางก่อนแล้ว
 
ไม่มีประโยชน์ที่ผมจะต้องวิ่งให้ทันมันอีกต่อไป
ผมปลดภาระชีวิตลง แล้วเลือกเฉพาะที่จำเป็นเพื่อเอาติดตัวไป
 
ตัวผมเบาขึ้น , เด็กน้อยคนนั้นกลับมายิ้มให้ผม
ผมได้มองเห็น 'ความสวยงามของชีวิต' ระหว่างทางที่เดินไป
 
ผมมีเวลาเหลืออีกมาก ระหว่างทางก่อนสิ้นสุดชีวิต
ผมได้เห็น ได้สัมผัส ความเป็นจริงของชีวิต
มันธรรมดาและเรียบง่าย ..
ไม่มีอะไรมาก แต่ก็มีความสุขอย่างเหลือล้น
 
ไม่ใช่อย่้างคนที่หลุดโลกเข้าไปในธรรมแห่งศาสนา
ไม่ใช่คนขวางโลกที่เป็นตัวของตัวเอง .. จนไม่แคร์ใคร
 
"เหนื่อยกันบ้างไหม"
ผมอยากถามกับหลายๆ ชีวิตที่วิ่งลากภาระชีวิตที่สร้างขึ้น
และกับอีกหลายคนที่ผมเห็นเขาล้มลงและครวญคราง
อีกหลายชีวิตที่ยังคงพยายาม 'แข่ง' กับมาตรฐานสังคม
 
เหนื่อยกันบ้างไหมครับ .. ที่รัก
 
 
กดชอบรับ 1 คะแนน

กดชอบเป็นคนแรก
นายแทม
นักเขียนสรรสาระชีวิต เป็น introvert ระดับ extreme ยกพระเจ้าให้เป็นสหายที่ดีที่สุด ใช้ชีวิตไปกับเพื่อนสนิททั้งหก คือ ตุ๊กตาหมีเทมโปโป้, ภาษาคอมพิวเตอร์อันซับซ้อน, ไดอารี่, กองหนังสือ, อัลบั๊มเพลงเศร้า และ ชอคโกแลตร้อนในถ้วยสวย ๆ
ติดตามนักเขียนได้ที่ : เพจนายแทม

มรสุมชีวิตที่พัดและยังไม่ผ่าน

ในช่วงเวลาที่พอมีหวังนั้น ผมออกแรงวิ่งไล่ตามแสงที่ริบหรี่นั้นเต็มที่ แต่ยังไม่ทั

การเดินทางของผมจะสิ้นสุดลงในปีนี้ 2014 หรือ ผมจะได้ไปต่อในปีหน้า 2015

การเดินทางของผมจะยาวนานอีกสักแค่ไหน มันไม่สำคัญเท่ากับว่า .. วันนี้ผมยอมรับว่า ผ

เพราะ ชีวิตคนเรามีแค่ 21,900 วัน [อ่านแล้วกำลังใจพุ่งปรี้ดทันที เก็บน้ำตาด้วย]

และ ในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบ

สิบปีของคนเราจะมีกี่ครั้ง

ถ้าคุณมีความฝัน แล้ววันนี้คุณได้ทำตามความฝันของคุณหรือยัง หรือ คุณหยุดความฝันเอา

ขนาดของความสุขไม่ได้ใหญ่โตเกินกว่า ขนาดของหัวใจเรา

โลกไม่ได้กว้าง และชีวิตก็ไม่ได้มีภาระอะไรมากไปกว่า .. การรักษาพื้นที่สวนหย่อมในใ

ถ้าโลกนี้ไม่มี smartphone เราคงมีเวลาให้หัวใจมากกว่านี้

เราอยู่ร่วมกันมากขึ้นในสังคมใหญ่ แต่เรากลับเหงามากขึ้นทุกวัน เราใกล้กันกันมากขึ้

ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต คือ การค้บพบตัวเอง

เราทุกคน..เมื่อก้าวสู่วัยหนึ่งไปสู้วัยหนึ่ง จากผู้ถูกปกป้องคุ้มครอง..ก็กลายเป็นผ

บางครั้งเสียง มีเป้าหมายแค่ .. ขอให้เรามีตัวตน

ผมเป็นคนอ่อนไหวกับเรื่องนี้ ท่ามกลางผู้คนเป็นร้อยในตลาดนัด น้ำตาผมเอ่อ แทบจะไหลอ

ในโลกยุคใหม่ทุกวันนี้ ผู้คนโดยมากไม่อาจอยู่กับตัวเองตามลำพังได้

ในโลกยุคใหม่ทุกวันนี้ ผู้คนโดยมากไม่อาจอยู่กับตัวเองตามลำพังได้ ทำไมล่ะ? ก็เพราะ

ไม่มีอะไรที่อยู่กับเราตลอดชีวิต ทุกอย่างมันก็รอเวลาจากเราไปทั้งนั้น

ถ้าสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้น มันก็เกิดขึ้นและได้สร้างความบอบช้ำจนทำ