การเดินทางของผมจะสิ้นสุดลงในปีนี้ 2014 หรือ ผมจะได้ไปต่อในปีหน้า 2015

.............................
1 มกราคม 2014
............................

ผมเลยกำหนดเวลาตายมาได้ 1 ปีแล้ว
สำหรับคนที่รู้ชะตากรรมล่วงหน้านั้น
การเวียนครบมาของแต่ละปีใหม่
หมายถึงเวลาชีวิตที่เหลือน้อยลงนั่นเอง

หากผมยังอยู่ยาวต่อไปได้ถึงปีหน้า 2015
คงได้มีทักทายกันใหม่ในปี 2016

แต่หากผมไปไม่ถึง ..
นี่จะเป็นบันทึกวันปีใหม่ 'ปีสุดท้าย' ของผม

38 ปีของชีวิต ผ่านไปรวดเร็วจนน่าใจหาย
เหมือนเพิ่งจบมัธยมปลายมาได้ไม่นาน ..

ผมคิดว่า ผมใช้ชีวิตคุ้มแล้ว
และผมพร้อมเสมอที่จะตาย
ความตายรดอยู่แผ่วเบาที่ปลายจมูก
ผมระลึกถึงมันเสมอ

ผมโชคดีที่รู้ชะตากรรมชีวิตของตัวเอง
และเพราะผมระลึกถึงมันเสมอนี่เอง

มัน คือ "เคล็ดลับ" เล็กน้อยที่ยิ่งใหญ่
กับคำถามที่หลายคนประหลาดใจว่า
ผมไปขุดเอา "กำลังใจ" จากที่ไหนมาใช้ได้นักหนา
สู้กับโรคภัยทั้งทางกายและสมองที่โหมกระหน่ำ


การเดินทางของผมจะสิ้นสุดลงในปีนี้ 2014
หรือ ผมจะได้ไปต่อในปีหน้า 2015

มันไม่สำคัญเท่ากับว่า .. วันนี้ผมยอมรับว่า
"ผมป่วยและผมกำลังจะตาย"

การยอมรับและเผชิญหน้ากับ "ความจริง" นี้
สอนให้ผมละวาง 'ความกระหายที่จะรักษาชีวิต'
วิ่งไล่ขวิดทุกทางออกเพียงเพื่อจะมีลมหายใจต่อ
จนลืมไปว่า 'เวลา' เป็นเพียงสิ่งเดียวที่มีค่ามากที่สุด