ในวันที่รถยนต์เสีย พร้อม ๆ กับรถมอเตอร์ไซต์ก็เสีย ทำให้ผมต้องสาละวนกับการติดต่อช่างอย่างเร่งด่วน ไม่อย่างนั้นผมจะต้องเจอปัญหาอีกหลายอย่างตามมา เช่น การหาอาหาร , การไปโรงพยาบาล , การออกกำลังกาย ฯลฯ เพราะบ้านของผมอยู่ลึก และ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนบ้านที่พึ่งพาได้มากเท่าไหร่

ผมเข็นรถมอเตอร์ไซต์ลำพังกลางแดด มาตามริมถนนระยะทางกว่า 2 กิโลเมตร จากบ้าน เพื่อมาร้านซ่อมมอเตอร์ไซต์ที่ใกล้ที่สุด

หลังจากรถมอเตอร์ไซต์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผมก็ตัดสินใจที่จะไม่ไปมิสซาเย็น เพราะเกรงว่า ฝนจะตก และ อุบัติเหตุจากสายตา ที่ไม่ค่อยดีของผมตอนกลางคืน จะยิ่งทำให้สถานการณ์ชีวิตผมแย่กว่าเดิม

ผมจึงไปตลาดนัดใกล้ ๆ บ้าน เพื่อหาซื้อกับข้าวมื้อเย็นแทน

ที่ตลาดนัด เสียงเพลงจากชายตาบอด ยืนร้องเพลง เหมือนที่คนทั้งโลกชินตา สูตรสำเร็จของคนพิการที่ต้องมีกระป๋อง เพื่อรับบริจาคเงิน

ปกติผมจะต้องไปวัดวันอาทิตย์ เพื่อถวายเงินร่วมบูชามิสซา แต่วันนี้ผมไม่ได้ไป ผมก็ถวายให้พระเจ้า ผ่านทางชายพิการผู้นี้แทน

ผมเป็นคนอ่อนไหวกับเรื่องนี้ ท่ามกลางผู้คนเป็นร้อยในตลาดนัด น้ำตาผมเอ่อ แทบจะไหลออกจากตา ผมเดินจากชายตาบอดมาได้สองสามก้าว แล้วโลกรอบตัวผมก็เหมือนหยุดไปชั่วขณะ ความคิดของผมอีกคน .. ก็ไหลพรั่งพรู

"ไม่มีใครฟังเนื้อเพลงที่ชายตาบอดร้องหรอก" ผมอีกคนหนึ่ง คุยกับตัวผมเอง "แต่เสียงเพลงที่ดัง ช่วยให้ชายตาบอดเป็นจุดสนใจของผู้คน"

.....

ในชีวิตปกติของเรา มีหลายครั้ง ที่คนรอบตัวเราพยายามเปล่งเสียงร้องออกมา ผู้คนเหล่านี้ อาจเป็น เพื่อนที่ทำงาน , คนในครอบครัว , คนที่เจอกันที่โบสถ์ , ในฟิตเนส หรือ อาจเป็นเพื่อนบ้าน ฯลฯ

พวกเขาพยายามเปล่งเสียงร้อง เหมือนชายตาบอด เพื่อขอความช่วยเหลือจากเราอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่เพราะเขาไม่ได้มีลักษณะอวัยวะภายนอก ที่ดูด้อยเหมือนชายตาบอด เสียงร้องของเขา จึงไม่ดังมากพอที่จะทำให้เราไหวตัวทัน ที่จะสนใจฟังพวกเขาได้

ตรงกันข้าม หากพวกเขาทำแบบชายตาบอด เราก็อาจตำหนิพวกเขาว่า "ทำไมไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง" เราตัดสินพวกเขา ทั้งที่ 'ยังไม่ทันได้ฟังเสียงของพวกเขา' นานพอว่า พวกเขาต้องการให้เราช่วยเหลืออะไร

มนุษย์เราส่วนใหญ่ ในขณะที่ได้เล่าปัญหาให้ใครฟัง เขาต้องการให้โลกรู้ว่า 'เขามีตัวตนนะ เขาอยู่ตรงนี้' เหมือนเสียงร้องเพลงของชายตาบอด เสียงที่ร้องนั้นดังท่ามกลางโลกที่มืดมิดของเขา เขาหวังเพียงแค่ว่า 'โลกตรงหน้าที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็น เสียงของเขาจะดังมากพอ ให้โลกได้ยินว่า เขายังมีชีวิตอยู่ตรงนี้ เขาต้องการน้ำใจและความช่วยเหลือ'

เสียงของคนรอบตัวเรา คงไม่ใช่เสียงร้องเพลงแบบชายตาบอดแน่นอน แต่เป็นเสียงแผ่วเบา ที่ร้องผ่านออกมา ทางแววตาที่เหม่อลอย หรือ คำถามที่ทำให้เราประหลาดใจ จนถึง รอยยิ้มแห้ง ๆ กับคำพูดว่า 'ไม่เป็นไร ฉันสบายดี'

อย่ารอให้ความทุกข์ใจของคนรอบตัวของคุณ สะสมจนทำให้ความหวังของเขามืดดับลงไปเสียก่อน คุณจึงจะได้ยินเสียงของพวกเขา และ หันมาตั้งใจฟังว่า พวกเขาต้องการความช่วยเหลืออะไร .. ซึ่งมันอาจสายเกินไป ในหลายกรณีจบลงที่การพรากชีวิตตัวเอง และคนที่เกี่ยวข้องไปด้วย เพียงเพราะเสียงของพวกเขา ไม่มีใครอยากฟัง

ในวันที่อากาศสดใส ทุกอย่างดูสงบดี ลองตั้งใจฟังเสียงร้องของพวกเขา ที่อาจเริ่มต้น กับคำถามง่าย ๆ ว่า 'วันนี้ .. เธอว่างไหม ?' เสียงเบา ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่ถูกห่อหุ้มไว้ ด้วยท่าทีที่ 'พยายามจะให้ดูเข้มแข็ง'

คุณอาจได้ยินเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ได้

ขอบคุณพระเจ้า สำหรับวิธีการสอนของพระองค์ที่เรียบง่าย ผ่านชายตาบอดคนนี้ ผมได้ยินเสียงของเขา และ ผมได้ทำ และ จะพยายามทำให้มากยิ่งขึ้น

เครดิตภาพประกอบ : bloggang.com