เรื่องเล่าจากนายแทมชีวิตที่ตกผลึก
เข้าใจได้ต่อความโกรธที่เกิดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักจากอุบัติเหตุ แต่อย่าให้มากไปจนถึงกับลุกขึ้นมาทำให้อีกฝ่ายต้องสูญเสียบ้าง เพื่อชดใช้คืน
อ่านดูเหมือนง่าย แต่รู้ว่าทำยาก ผมก็เป็นแบบนั้น แต่นาน ๆ จะเป็นที
...
อุบัติเหตุ ชื่อ ก็บอกว่า มาจากเหตุปุปปัปฉับพลัน จะมาจากความประมาท หรือ สาเหตุใด ๆ ก็แล้วแต่ แต่เมื่อเกิดแล้ว ก็คือ เกิดไปแล้ว
อุบัติเหตุเมื่อเกิดขึ้น ไม่มีใครอยากตายหรอก แต่ยังไงความตายก็มาหาเราวันหนึ่ง คนที่ว่า จะตาย ก็ไม่ตาย แต่คนที่ว่า จะรวย จะสุข จะสมหวัง .. ก็ตายเสียก่อนได้เสพสุขจากมันเสียอีก
...
เวลาที่ผมต้องเผชิญกับ 2 สิ่ง คือ
(1) "ความยาก" ลำบากของชีวิต
(2) "ความอยาก" ที่มากของชีวิต
สองคำที่ต่างกันแค่จำนวนตัวอักษร แต่ก็นำสถานการณ์ที่ลำบากมาให้ผมเสมอ ในสถานการณ์นั้น จะมีประโยคเหล่านี้ ผุดขึ้นมาวนเวียนในหัวผม
"เดี๋ยวมันก็จบลง อีกไม่นานเราก็จากไป ไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอดไป ทุกอย่างล้วนแต่รอเวลาจากเราไปทั้งนั้น กอดแน่นแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องปล่อย"
ผมพยายามทบทวนถึงมัน
แล้วผมก็เห็นภาพ ช่วงอายุของคนเราที่แสนสั้นมาก ๆ ถ้าเอาเกณฑ์ส่วนใหญ่ คือ 60 ปี ตั้ง แล้วลบด้วยอายุปัจจุบัน "มันแป้ปเดียว" จริง ๆ
อายุเลย 60 ปี คือ คุกแห่งสังขาร ส่วนที่ยังไม่ถึง 60 ปี ก็เหนื่อยยาก จากความอยากมากมาย เกือบทั้งหมด คือ ความอยากที่จะให้ชีวิตของตัวเองดีขึ้น
ภาพนั้น ช่วยให้ผมตัดสินใจกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ดี เมื่อสุดตัวแล้ว ก็ปล่อยวาง วางมันลง .. จะทำได้ ทำไม่ได้ ทำแล้วได้ดี ทำแล้วได้ห่วย ก็อีกเรื่องหนึ่ง
...
เมื่อเราสูญเสีย เราต้องหาคนผิด หรือ อะไรสักสิ่งที่ผิด เพื่อจะกล่าวโทษ คือ มันต้องมีอะไรที่ผิดแน่ ๆ
แต่แล้วไง ความผิดพลาด ตราบเท่าที่ยังมีมนุษย์อยู่บนโลก โอกาสที่อะไรจะเกิดขึ้นก็มีทั้งนั้น แม้จะแก้ไข และ ป้องกันยังไงก็ตาม
ถ้าจะผิด ก็ผิดตรงที่ คนส่วนใหญ่ละเลย กับสิ่งที่สามัญที่สุด ที่พระศาสดาของทุกศาสนาล้วนแต่สอนไว้ นั่น คือ "ความตาย"
...
ฟังดูน่ากลัว ใช่มันน่ากลัวจริง ๆ แต่ผมก็ยิ้มกับมันได้ เพราะผมฝึกจนเข้าใจว่า ผมจะทักทายความตาย ด้วยคำกล่าวแรกว่า "ไม่ได้บอกว่า ลาก่อน แต่จะบอกว่า แล้วเราจะพบกันใหม่"
เราก็จะเสียใจสั้น ๆ แค่ช่วงหนึ่ง แล้วก็เห็นสิ่งสามัญที่สุดอยู่ตรงหน้าเรา คือ ความตาย และเห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า คือ ขอบฟ้าสวยงามนิรันดร์ ในอีกฝั่งที่บุคคลอันเป็นที่รักของเรา ได้ข้ามผ่านเข้าไปแล้ว
เราก็จะลดความโกรธได้ลงอย่างรวดเร็ว และไม่ได้มีชีวิตที่เหลืออยู่จากการสูญเสีย เพื่อแก้แค้น เพื่อเอาคืนให้สาสม เพื่อกล่าวโทษสิ่งใด หรือ เพื่อเสียใจไปตลอดชีวิตของเรา
เราจะใช้เวลาอันจำกัดของเราอย่างดีที่สุด ในทุกครั้งที่ลืมตาตื่น เพราะวันหนึ่งก็จะเป็นวันของเราเหมือนเขาที่จากไปก่อนทุกคน
มันจะเป็น "วันไหน" ที่กากบาทลงในปฏิทินเล่มใด ก็แค่นั้นเอง
...
ขอบคุณสัญญาณแห่งความตาย ที่มาทักทายผมไว้ล่วงหน้า
