คุณสามารถเป็นนักเขียนที่ดีบนอินเทอร์เน็ตได้ไม่ยาก และ ข้อกำหนดของการเขียนบทความบนเว็บไซต์ มีความแตกต่างจากการเขียนเผยแพร่ลงสื่อสิ่งพิมพ์ หรือ สื่อออนไลน์ที่เป็นทางการอยู่หลายอย่าง ⁽¹⁾

ถ้าคุณมี blog , fanpage , website ที่มีกลุ่มเป้าหมายทั่วไป ⁽²⁾ และไม่เน้นความสำคัญของสำนวนที่สละสลวย (พูดง่าย ๆ เขียนด้วยสำนวนภาษาพูดมากกว่าภาษาเขียน)

ผมมีแนวทางหลัก ๆ จากประสบการณ์ มาแนะนำ ดังนี้

(1) คิดมาเขียนได้ทุกเรื่องรอบตัว
เรื่องรอบตัวสามารถนำมาเขียนได้หมด เช่น การทำงาน , การเรียน , สุขภาพ , เพื่อนฝูง , สังคม ฯลฯ แต่เลือกประเด็น แล้วพุ่งไปที่ประเด็นนั้น ๆ เช่น การทำงาน

ถ้าหยิบประเด็นการสื่อสารกับหัวหน้า แค่ประเด็นนี้ประเด็นเดียว ก็เขียนได้หลายตอนแล้ว

(2) เลือกประเด็นที่ผู้อ่านได้อะไรกลับไปทางบวก
ยกตัวอย่าง เช่น คุณหยิบประเด็นการสื่อสารกับหัวหน้า ก็ให้บทสรุป จบที่ผู้อ่าน "รู้สึกว่าการจะคุยกับหัวหน้าเป็นเรื่องง่าย ๆ"

ไม่ใช่ อ่านจบแล้ว ผู้อ่านกลับรู้สึกว่า การจะคุยกับหัวหน้าดูราวกับการไปออกรบ หรือ อ่านจบแล้ว "ว่างเปล่า" เพราะเหมือนคุณจะเขียนระบายมากกว่า ผู้อ่านอาจไม่กลับมาติดตามงานเขียนของคุณอีก

(3) เนื้อหาไม่กลับมาทำร้ายตัวคุณเอง
เรื่องที่ไม่เขียนได้จะดีที่สุด คือ เรื่องอ่อนไหวที่เกี่ยวกับเชื้อชาติ เพศ การปกครอง การวิพากษ์ วิจารณ์บุคคล สังคม

ส่วนในประเด็นเรื่องศาสนา นำเสนอได้ แต่ให้กล่าวถึง หลักศาสนานั้น ๆ ไม่หยิบมาเปรียบเทียบกับศาสนาอื่น ๆ

(4) เล่าเรื่องผ่านประสบการณ์
ประเด็นจะน่าสนใจ หากคุณเอาประสบการณ์ตัวเองมาแชร์ใส่ลงไป ให้ผู้อ่านได้รู้สึกว่า มีส่วนร่วมไปกับคุณ แต่ไม่ต้องลงรายละเอียดลึกมาก ให้เห็นภาพรวม ประกอบประเด็นนั้น ๆ ก็พอ

(5) ให้เขียนเป็นตอน ๆ
ปัจจุบันเราใช้อุปกรณ์ที่มีขนาดหน้าจอจำกัด แต่สะดวกอ่านทุกที่ แต่กระนั้นการที่ผู้อ่าน เห็นว่าบทความยาวมาก เขาจะหมดความอดทนในการอ่านจนจบ .. เขาจะคลิ๊กแล้วปิดไป

(6) จัดรูปแบบให้สบายตา
ส่วนใหญ่ผู้คนมักจะสกอลหน้าจอ ดูรวม ๆ ก่อนจะเริ่มอ่านจริงจัง ใส่คำหนา , ตัวเอียง , ขีดเส้นใต้ จัดย่อหน้า และ แบ่งเห็นหัวข้อให้สบายตา โดยเฉพาะสี อย่าฟรุ้งฟริ้งจนลายตา

ควรเลือกให้เป็นสีเดียวกัน แต่มีสัก 3 โทน เช่น น้ำเงินเข้ม , ฟ้าอ่อน , ฟ้าเข้ม และ สีโดดจากสีนั้น สัก 1 โทน เช่น สีชมพูเข้ม สำหรับเน้นข้อความสำคัญ

(7) ไม่เกริ่นยาว เข้าประเด็นเลย
ปัจจุบันเรามีเวลาน้อย นักเขียนมือใหม่ ชอบเกริ่น อารัมภบท 8 ย่อหน้า กว่าจะเข้าประเด็นของหัวข้อ ซึ่งนอกจากจะเสียเวลาการเขียนแล้ว ยังทำให้ผู้อ่านหมดความอดทนจะอ่านจนจบ

(8) ลดคำเชื่อม ลดประโยคฟุ่มเฟือย และหางเสียง
- ไม่ต้องใช้คำเชื่อมมาก เช่น ที่,ซึ่ง,โดย,จาก,ดังนั้น ฯลฯ

- ลดประโยคฟุ่มเฟือย เช่น ดังที่กล่าวมาข้างต้น , หากได้พิจารณาทบทวนไตร่ตรองหลาย ๆ รอบอย่างรอบคอบและมีสติ ฯลฯ

- หางเสียง เช่น ครับ คะ นะคะ นะครับ ใช้บ้างสัก 3-5 จุด อย่างถูกตำแหน่ง ใน 1 บทความ จะกำลังดี หรือ จะไม่ใช้เลยก็ไม่ผิด แต่อย่างใด

(9) อย่าถ่อมตัว แต่ก็ไม่ยกตัวเอง
ไม่ต้องปิดท้ายบทความ ให้ผู้อ่านรู้สึกว่า ผู้เขียนด้อยประสบการณ์ หรือ ไม่มีความมั่นใจในการนำเสนอ เช่น เป็นนักเขียนมือใหม่ , ยังไม่มีประสบการณ์งานเขียนมาก หรือ ถ้ามีคำแนะนำติชม ก็ติดต่อมาได้น๊าาาา

ขอย้ำว่า ไม่ต้องครับ !!

ในขณะเดียวกัน ก็ไม่ยกตัวเอง ให้ผู้อ่านถูกบังคับว่า ต้องเชื่อคุณนะ คุณนี่แหละ กูรูในประเด็นนี้แล้วหละ หรือ ยกตำแหน่ง ยกคุณวุฒิมาอ้าง ในงานเขียน เพื่อหวังว่างานเขียนของคุณจะดูน่าเชื่อถือมากขึ้น

มันจะดูแย่ และ ผู้อ่านเกิดอคติกับคุณได้ครับ

(10) เลิกอำลาแบบคู่กรรม
ไม่เกริ่นยาว แต่ปิดท้ายยาว เหมือนโกโบริจะตายก็ไม่ตายสักที ยืดเยื้อให้รำคาญใจเป็นชั่วโมง มันก็ทำให้ผู้อ่านรู้สึกแย่ได้

จงปิดท้าย 1-2 ย่อหน้าสั้น ๆ และ ถ้าทำได้ ก็ควรเป็นการปิดท้ายที่ให้ผู้อ่านได้รับอะไรในทางบวกเสมอครับ