ชีวิตก็เหมือนเพลง เมื่อบรรเลงแล้ว จะมีท่อนฮุกที่ไพเราะที่สุด และ ที่สุดเพลงก็บรรเลงให้ซาบซึ้งเป็นบทสรุปในท่อนจบ

ต่างกันนิดเดียว เราฟังเพลงซ้ำ ๆ ได้ เลือกเฉพาะท่อนฮุกมาฟังได้ เพื่อดื่มดำกับความหมายของเพลง แล้ววนได้ไม่รู้จบ 

แต่ชีวิตของเราย้อนกลับไปเล่นใหม่ไม่ได้ ..

ถ้าชีวิตจะทำได้ ก็ทำได้แค่ทบทวนมันใน "ความทรงจำ" เท่านั้น

ตอนฉันยังเด็ก ๆ อ่านนวนิยายฝรั่งเรื่องหนึ่ง คุณยายที่กำลังจะตายได้บอกหลานว่า

"หนูจงสร้างแต่ความทรงจำที่ดี เพราะมันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่หนูจะได้นอนดูมันก่อนจะหมดลมหายใจ"

วันนี้ เวลานี้ ในวัยที่ฉันมั่นใจว่า "ฉันแก่ชรา" แล้ว ฉันเข้าใจประโยคของคุณยายละ

ฉันมีไม่กี่ความทรงจำดีดีของผู้คน ของกิจกรรมที่เคยทำ เพราะฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่มี "ความรัก" ให้เป็นแรงผลักดัน

แม่ ไม่เคยสวมกอดฉันสักครั้งในวันและเวลาที่ฉันต้องการความรักอย่างมาก และ ถ้อยคำนี้เป็นความจริง

มีแต่ฉันที่สวมกอดร่างของแม่ในวันที่แม่หมดลมหายใจ ก่อนลิ้นชักเก็บร่างจะเลื่อนเข้าไป

. . .

หากใครได้อ่านข้อความของฉัน ขอให้เธอสร้างแต่ความทรงจำที่ดีกับตัวเอง กับผู้คน กับสรรพสิ่งในชีวิต

เพราะมันจะเป็นสิ่งสุดท้ายให้เธอได้กลับไปอยู่กับมัน ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหยุดลง เป็นเพลงสุดท้ายที่รวบรวมมาจากทุกความทรงจำในทั้งชีวิตของเธอ

ฉันก็เช่นกัน ถึงแม้ฉันจะมีความทรงจำที่ดีน้อยกว่าความทรงจำที่แย่ แต่ฉันก็จะใช้เวลาที่เหลืออีกไม่มาก เพื่ออยู่กับพระเจ้าของฉัน ในครอบครัวของพระองค์ ซึ่งมีสิ่งที่หล่นหายไปจากชีวิตของฉัน และ ฉันตามหามันมาตลอดชีวิต และ ฉันได้พบมันแล้ว คือ "ความรัก"

. . .

ฉันจะเขียนบทเพลงแห่งความรักขึ้นใหม่ เพื่อนำฉันไปอยู่ในห้วงลมหายใจสุดท้ายของชีวิตนี้