ชีวิตของผม ..
ชีวิตที่ได้รับภาระหน้าที่จากพระเยซูคริสต์
คือพระคริสต์ให้ผมแบกกางเขนไว้ .. บนหนทาง
เพื่อให้ผู้คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตของผม
ได้รู้ว่า .. พวกเขาจะไปพบพระองค์ได้ทางไหน

ภาระหน้าที่ในท่ามกลาง มรสุมชีวิต
จิตใจที่อ่อนล้าด้วยโรค OCD
กับร่างกายที่ผุพังลงทุกวัน

พระองค์ให้เส้นชีวิตของผมตั้งอยู่ตรงนั้น
เพื่อให้ผู้คนเกิดความกังขาและมีคำถามว่า
"คนที่อ่อนล้าและอ่อนแอแบบนั้น
 เอาอะไรมาสู้ และผมทำอย่างนั้นเพื่ออะไรกัน ?"

....................

เมื่อเริ่มต้นที่ .. 
พระองค์ตั้งชีวิตผมไว้เพื่อเป็นป้ายบอกทางนั้น
พระองค์ไม่ได้มอบอะไรให้ผมเลยเท่าที่ผมรู้
"นอกจากศรัทธาให้ผมยึดมันไว้ให้มั่น"

ศรัทธาจะ .. นำมาซึ่งความรัก
ความรักจะนำมา ..ซึ่งความวางใจ
ความวางใจจะนำมา ซึ่งความกล้าหาญ
และความกล้าหาญ จะมอบความเข้มแข็งให้
ทั้งหมด คือ สิ่งที่ผมได้รับจากพระองค์และโดยพระองค์

แม้จะต้องล้มลง เพราะปัญหา
ศรัทธาจะพยุงให้ .. ผมลุกขึ้น

แม้จะต้องร้องไห้ เพราะอ่อนล้า
ความรักจะปลอบโยนหัวใจผม

แม้จะมีความสับสน กังวลใจ
ความวางใจจะทำให้ผมพบสันติสุข

แม้จะหวาดกลัวกับมรสุม
ความกล้าหาญจะทำให้ผมมีความเข้มแข็ง

พระองค์ทรงมอบภาระและหน้าที่นี้ให้ผมแล้ว
และผมจะทำภาระนี้ให้ดีที่สุด
คือ เป็น "พยาน" ถึงศรัทธาที่มีในพระองค์
กางเขนจะตั้งตรงและจะบอกทางจนผมหมดลมหายใจ

....................

ผมอาจเป็นตัวตลกของคนที่ไม่เข้าใจ
ผมอาจเป็นคนศรัทธาในพระเจ้าที่ตายไปแล้ว ..
และทิ้งไว้แค่สัญญาว่าจะกลับมา
ผมอาจเป็นคำอธิบายได้อีกมากมายของคนในยุคปัจจุบัน
และจบที่แค่ตรงคำว่า ผมมันก็แค่คนบ้าศาสนา .. คนหนึ่ง

ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน
เพราะผมยินดีที่จะทำและเป็นแบบนั้น
ผมแค่ทำหน้าที่ .. บอกทาง
ส่วนการตัดสินใจของผู้คนที่เข้ามาในชีวิตของผมนั้น
ไม่ใช่ .. หน้าที่ของผมแต่อย่างใด

....................

ผมไม่ได้หวังว่า ค่าจ้างของภาระหน้าที่นี้
จะทำให้มรสุมชีวิตของผมคลี่คลายลง
ผมไม่ได้หวังว่า ชีวิตที่เหลือจะสุขล้นแต่อย่างใด
ผมไม่ได้หวังอะไรอีกเลย .. กับความสุขที่โลกนี้จะมอบให้ได้

หากศรัทธา คือ พลังที่ให้ผมสู้ชีวิตบนโลกนี้
พระเยซูคริสต์ ก็คือ ความเชื่อมั่นหนึ่งเดียวของผมในโลกหน้า

ผมศรัทธา ผมเชื่อมั่นในสิ่งที่ผมทำ
วันหนึ่งพระองค์จะกลับมารับผม ดังที่สัญญาไว้
และพระองค์จะมอบค่าจ้างของภาระนี้
คือ ปลดวางภาระทั้งหมดของผมลง และพักผ่อนในสันติสุข
ของพระเยซูคริสต์ .. พระเจ้าผู้พระทัยดีของผม ตลอดกาล

....................